Odc. 4

Laura wzięła książki w dłoń, pożegnała się z przyjaciółmi i ruszyła do tylnego wyjścia, wtedy nagle wpadła  na Andżelikę, wszystkie książki wypadły jej z dłoni:

-Uważaj jak chodzisz, niezdaro! – wrzasnęła, odgarniając dłonią swoje krótkie ciemno rude włosy, po czym odwróciła się i ruszyła w stronę wyjścia. Czy to było specjalnie? Nie było wiadomo. Na pewno udało jej się zepsuł dobry humor Laury. Kucnęła, aby pozbierać książki, wiele osób ją wymijało, nikt nie chciał pomoc. Nagle zobaczyła, ze ktoś kuca obok niej i zaczyna zbierać leżące na podłodze podręczniki. Podniosła wzrok i ją zatkało. Czy to właśnie jej pomagał Marcel? Jeden z przystojniejszych chłopaków z 3 klas? Jeden z lepszych graczy w piłkę nożną? Gapiła się na niego jak głupia, miał błękitne oczy i dłuższe blond włosy, które słodko opadały mu na twarz. Czuć było od niego mocne męskie perfumy, możliwe że trochę zbyt mocne, ale nie przykuwała do tego większej uwagi.

-Nic Ci się nie stało? – powiedział niemal szeptem, co delikatnie wprowadziło ją w zakłopotanie;

-Nie… dziękuje, za pomoc! – zabrzmiało to trochę sztucznie. Czyżby się denerwowała? Nie dziwne, w pierwszej klasie się w nim podkochiwała, ale wiedziała, ze nie miała szans aby w ogóle ją zauważył. Podniósł książki i wstał, wyciągnęła ręce aby je  jej oddał, jednak on nadal je trzymał

-Trochę są ciężkie, może Ci pomogę? A może poszlibyśmy np. na drinka lub coś? – Zawsze sobie wyobrażała, ze podejdzie do niej i powie jak bardzo jest piękna, zabierze ja na randkę. Jak to wyobraźnia nastolatek, ale i tak, to co się teraz dzieje, nawet do niej nie dociera. Miała ochotę zadzwonić do Sary i jej to powiedzieć.

-Nie chcesz? – spuścił wzrok

-Chce! –odparła momentalnie, on w tej samej chwili szeroko się uśmiechnął i ruszył do wyjścia

-Znam całkiem przyjemne miejsce, zaprowadzę Cię. A właśnie, jestem Marcel, chodzę do 3 sportowej, jakoś wcześniej nie zwróciłem uwagi na Ciebie, ale już bardzo żałuje, a Ty? – zarumieniła się na ten skromny komplement, poza tym jak ona mogłaby nie znać imienia takiego chłopaka?! Jasne, ze wiedziała, ze to Marcel!

-Jestem Laura, chodzę do 2, prawno-dziennikarskiej – uśmiechała się jak głupia, gdy teraz tak pomyśleć, to nawet była wdzięczna Andżelice, ze jej wywaliła książki.

Pogada na dworze była szarawa, było zimniej niż z rana. Zbierało się na deszcz, ale w ogóle jej to nie przeszkadzało, a wręcz przeciwnie, bardzo lubiła taką pogodę. Uwielbiała czuć krople na swojej twarzy. Wtedy zawsze zapominała o wszystkich problemach.

-Wiesz? Ładnie dziś wyglądasz. Opowiedz mi coś o sobie, chce Cie lepiej poznać  - mówiąc to wyrwał ją z myślenia i spojrzał głęboko w oczy, co wprowadziło ją w zakłopotanie. Poczuła jak jej policzki się czerwienią. poczuła, ze dostała sms’a, ale nie miała ochoty teraz sprawdzać.

-Hmm.. kocham zwierzęta, zawsze chciałam mieć psa, ale nigdy ojciec się na to nie zgadzał. Tak w ogóle to, przyjaźnie się z Sarą i Gilbertem… kojarzysz? – wyglądał jak wyrwany z myślenia

-No jasne, słyszałem o nich, co nie co..

-Tak? A co na przykład? -  zapytała zaciekawiona, ale lekko obawiała się odpowiedzi

-Hmm… Ona.. fajna. On.. specyficzny –„ale się wysilił” tylko tyle przeleciało jej przez myśl, ale i tak było świetnie – ja, to bardzo kocham piłkę nożna. Chyba idzie mi nawet nieźle

-Sadze, że grasz świetnie! – uśmiechnęła się szeroko, w pierwszej klasie często jej się zdarzało oglądać mecze w szkole, nie żeby ją to interesowało, tylko Sara chodziła wybierać nowe cele do uwodzenia.

-Naprawdę? Cieszę się – uśmiechnął się dumnie na te słowa – niedługo mamy bardzo ważny mecz, wpadniesz?

-Oczywiście – jak mogłaby to przegapić. Weszli do baru, kręciło się tam sporo osób, w kątach można było zobaczyć obmacujące się pary. W powietrzu, czuć było woń alkoholu. Specyficzne miejsce jak na pierwsza randkę, no trudno , pomyślała sobie i usiadła do stolik. Marcel oddał jej książki i zajrzał do menu:

-Co byś chciała? Ja płace –spytał zerkając na nią, poczuła, ze znowu dostaje sms’a. Kto się tak dobija, pomyślała i wyciągnęła telefon, przeczytała i nagle się zerwała…

 

Trochę mi nie wyszło teraz, ale mam nadzieje, że i tak się podoba ;)

Jak tam lany poniedziałek?  

odc. 3

Rano, leżała rozwalona na łóżku, kołdra zakrywała jej jedynie stopy. Promyki słońca wpadały przez niezasłonięte okna. Nagle obudziło ją walenie w drzwi. Zerwała się z łóżka, spojrzała na zegarek była 7:20. Przeklęła w myśli i pobiegła do drzwi, kiedy otworzyła zobaczyła Gilberta ze złowrogą miną:

-Czy Ty wiesz, która jest godzina?! W ogóle jak Ty  wyglądasz, ubrałabyś się! – Laura zorientowała się ze stoi ubrana tak jak spała, czyli w szarych bokserkach i luźniejszej brązowej koszulce. Nagle trząsnęła zamknęła mu drzwi przed nosem.

-Już się ogarniam! – pobiegła na górę, w pośpiechu złapała naszykowane ubrania; czarną bokserkę z szarym napisem „believe” oraz krótkie postrzępione jeansowe spodenki. Wleciała do łazienki i wykonała poranna toaletę, delikatnie pomalowała rzęsy i błyszczykiem przeciągnęła po ustach. Wzięła spakowany juz plecak, po czym zbiegła na dół, szybko złapała naszykowaną kanapkę przez ojca i wybiegła z domu. Spojrzała przed siebie i plecak wypadł jej z rąk

-Nie wiem, czy się cieszyć czy smucić?! Ja lecę na łeb, na szyję, a Ty dziś jesteś samochodem?! Spieszyłam się, aby na autobus zdarzyć..– gapiła się a na stojącą srebrną Corse przed jej domem.

-Ciesz się, że Cie w ogóle obudziłem! Normalnie kupie Ci w końcu nowy budzik – powiedział z lekkim poirytowaniem, po czym już ze spokojem ruszył w stronę auta;

-Dobrze, przepraszam! Miło by było, gdybyś następnym razem chociaż wspomniał – końcówkę powiedziała niemal szeptem. Powoli przeżuwała kanapkę, po czym wsiadła do samochodu – a właśnie Gilbert, jak tam z „kolegą” ? opowiadaj wszystko! – Czyżby jej się wydawało, czy na to pytanie się lekko zarumienił?

-Dobrze, dowiedziałem się, że od tamtej pory nikogo nie miał i… - uśmiechnął się skromnie – ciągle o mnie myślał, postanowiliśmy, znowu spróbować…

-To świetnie! Naprawdę się cieszę! A właśnie, ciekawe jak tam Sara? Nie napisała mi wczoraj jak było na randce, pewnie się nie udała, dlatego nie pisała.

Powoli dojeżdżali do szkoły, ogromny budynek, w starym stylu, ale zadbany, przed nim stała fontanna. Na jej środku znajdowała się wielka księga, woda wypływała z jej marmurowych kart, uczniowie często tutaj przesiadywali. Czasem można nawet było tam nauczycieli spotkać.

Samochód zatrzymał się na parkingu, obydwoje wysiedli. Ruszyli w stronę szkoły, w oddali zobaczyli machająca im Sarę. Przyjaciele spotkali się przy wejściu i wspólnie ruszyli do klasy. Chodzili do 2 klasy, prawno-dziennikarskiej. Jako jedna z nielicznych klas posiadali miłą wychowawczynie p. Storczyk, która uczyła j. polskiego.

-Przepraszam, że nie napisałam, ale nie miałam nic na koncie. A więc, Nikodem jest naprawdę super. Nie dość, że przystojny to i taki słodki! Umówiłam się z nim znowu! Dziś wracamy razem, więc nie czekaj na mnie Mała, okej? – promieniało od niej szczęściem na kilometry, co i Laurę wprowadzało w dobry nastrój

-Jasne, cieszę się Twoim szczęściem, Gilbertowi tez się poszczęściło – puściła mu oko, a on lekko speszony spojrzał w ziemie

-To teraz Tobie, trzeba kogoś poszukać – wyrwał się z zawstydzenia

-Ja nikogo nie będę szukała, to on mnie znajdzie – powiedziała dumnie i weszła do klasy siadając z Sarą w ostatniej ławce od okna. W klasie panował harmider, zostało jeszcze parę minut do dzwonka. Wydawało jej się, ze niektórzy jakoś na nią dziwnie patrzą. Ale może to tylko jej wyobraźnia? Rozejrzała się po klasie, parę osób pisało smsy, niektórzy rzucali się papierkami, a reszta po prostu plotkowała. Zabrzmiał dzwonek, wszedł nauczyciel od WOS’u. Pan Mayer miał miły głos, ale często motał się w swoich myślach. Ciągle coś zmieniał, poprawiał, aż w końcu klasa zaczęła go lekko lekceważyć. Zaczęła się lekcja, Laura notowała to co uważała za ważne, sąsiadka z ławki piłowała paznokcie i tylko czasem kiwała głową jako gest słuchania wykładu. Gilbert jak zwykle rysował coś w zeszycie i był myśli w chmurach.

Reszta lekcji minęła spokojnie, jedynie na ostatniej trochę się uśmieli. Po 30 minutach zajęć, nauczycielka była już nieźle wkurzona, ponieważ Karol ciągle się kręcił i szurał krzesłem, i zamiast  powiedzieć „ czy mógłbyś się tak ciągle nie ruszać?” powiedziała „czy mógłbyś się tak ciągle nie ruchać?” Nie trzeba opisywać reakcji całej klasy, gdy p. Chofman zrozumiała swój błąd strasznie się zawstydziła i jedynie zadała prace domowa, i wypuściła wszystkich do domu.

Laura wzięła książki w dłoń, pożegnała się z przyjaciółmi i ruszyła do tylnego wyjścia, wtedy nagle wpadła na…

 


podoba się?

Odc 2

Dziewczyny przez dłuższą chwile patrzyły na nich, jak zatracali się w swojej rozmowę, próbowały cokolwiek usłyszeć, ale bezskutecznie. Wspólnie zdecydowały, że pójdą na zakupy do ich ulubionego sklepu „Nocny Marek” Bardzo mało osób go znało, był schowany za sklepem zoologicznym. Jednak to nie był zwykłe sklep, można było tam znaleźć prawie wszystko. Od małych figurek do ubrań z lat 60-tych. Dziewczyny bardzo często do niego przychodziły, aby poszukać czegoś dla siebie. Lubiły zakładać jakieś ciuchy i parodiować osoby ze szkoły. Laura założyła wysokie obcasy, świecącą bluzkę z dużym dekoltem, krotka granatową miniówę, wzięła coś na kształt papierosa i zaczęła udawać Andżelikę. Nienawidzili jej, w młodszych latach bawili się we 4, ale w gimnazjum, gdy wpadła w nowe towarzystwo, które nie akceptowało Gilberta, całkowicie się zmieniła. Jej rodzice zarobili więcej kasy, podobno jakieś przekręty,a teraz zadaje się z „lepsza ligą”

Laura podeszła do Sary i zrobiła „muach muach” w powietrzu. Obie wybuchły śmiechem, aż sprzedawca  skarcił je ostrym wzrokiem i trochę ucichły. Naglę przebrana dziewczyna, zwróciła uwagę na niewielki domek, który wyglądał jak ze słodyczy. Jak z bajki „Jaś i Małgosia” Dach miał w kolorach tęczy, stał na jednej drewnianej nóżce. W ogródku stała mała fioletowa skrzynia do której można było wsadzić coś niewielkiego. Cena była jednak zbyt wysoka jak na jej dotychczasowe kieszonkowe, wiec sobie odpuściła. Wzięła tani długopis z wielką żółtą łapką na skuwce, Sara znalazła śliczny kapelusz z błękitną wstążką.

-Sara, a właściwie jaki to jest film, o czym? – zaciekawiła się Laura, wychodząc już ze sklepu

-Hm… to jakaś komedia romantyczna, ale podobno dobra! Wiem, że wolisz horrory, ale chce iść, plis, plis!! – zrobiła minę zbitego psa, której nie dało się oprzeć

-no dobra… a jaki ma tytuł? Może słyszałam.

- „Wystarczy, że jesteś” – Laura zastanowiła się nad głębszym sensem tego zdania, które wypowiedziane przez odpowiednią osobę znaczyłoby tak wiele..

-Musze lecieć umówiłam się z Nikodemem, wiesz Tym z 3 klasy logistycznej. On jest taki mrrraaau! – pokazała znany gest ręką

-Ty to lubisz flirtować – westchnęła

-to się nazywa korzystanie z życia!

-tak, tak. To do zobaczenia, papa. Oczywiście odezwij się jak było! – mrugnęła i ruszyła w stronę domu, spojrzała jeszcze jak Sara zakłada kapelusz i poprawia swoją przylegającą czarną tunikę. Trochę zazdrościła jej powodzenia u chłopaków, ponieważ często umawiała się z nowymi chłopakami, ale niestety często potem okazywali się nie warci dłuższej uwagi. Sama miała kiedyś chłopaka, ale to było jeszcze w gimnazjum w pierwszej klasie, kumpel z klasy, ale szybko się rozeszli.

Weszła do domu i przywitała się z ojcem, który wychowywał samotnie ją i jej brata. Matka umarła gdy miała jeszcze 7 lat, mimo, że słabo ją pamięta, często o niej myślała. W swoim pokoju trzymała małą skrzynkę, w której miała pamiątki po mamie: zdjęcia, listy.
Laura zostawiła swoje rzeczy i usiadła do laptopa, najpierw sprawdziła opis filmu, na który się wybierały, zapowiadał się naprawdę ciekawie. Po czym weszła na swojego bloga, którego prowadziła od 16 roku życia, opowiadała to co się aktualnie u niej działo, podpisywała się jako „Anabel", aby nikt jej nie rozpoznał.       
    

„Wyobrażacie sobie miłość dwóch chłopaków? Ja już tak, co dziwne nie jest to nic nadzwyczajnego. Trzeba akceptować kogoś takim, jakim jest.

Leci ktoś w najbliższym czasie do kina? Nie przepadam za komediami romantycznymi, ale zapowiada się ciekawie!”

Anabel

Za chwilę dostała odpowiedz od tajemniczej osoby podpisanej "A":

„Trudno jest taką miłość zaakceptować, nawet jeżeli ktoś naprawdę próbuje. Gdy zaczyna sobie wyobrażać swoje własne dzieci, które mogłoby takie być odmiennej orientacji, zaczyna myśleć „co ludzie powiedzą?””

Po przeczytaniu odpowiedzi, wyłączyła laptopa i ruszyła do łazienki, przeszło jej przez myśl, że tajemniza osoba ma trochę racji, ale i tak nie zmieniła zdania. Po tym położyła się na łóżku i szybko pogrążył ją sen.

Rano, leżała rozwalona na łóżku, kołdra zakrywała jej jedynie stopy. Promyki słońca wpadały przez niezasłonięte okna. Nagle obudziło ją walenie w drzwi…

I jak? :3 Napisze kolejną cześć za kilka dni, bo teraz nie będe miałą dostępu do kompa, ok 2 dni

Odc. 1

Laura wbiegła do baru, gdzie czekali już na nią przyjaciele. Laura byłą jedną z najbardziej zorganizowanych osób w klasie, zawsze wszystko wiedziała, była przygotowana na każde zajęcia. Sara była bardziej roztrzepana, ciągle była myślami w chmurach. Zdarzało jej się czasem po prostu zasnąć na lekcji, a szczególnie na historii, z ich ulubionym nauczycielem „Panem Czosnkiem”. Tylko najodważniejsi siadali przy pierwszych ławkach.

Ta trójca zawsze trzymała się razem, ponieważ większość nie mogła zaakceptować faktu, iż Gilbert jest gejem. Jeżeli ktoś się przyczepiał, Sara załatwiała sprawę szybko i bez boleśnie. W dodatku jej uroda była nieprzebijanym argumentem w wielu sprawach. Jej blond kręcone włosy, pasowały do błękitnych oczu, które podkreślała czarną kredką. Laura była jej przeciwieństwem, długie proste, kasztanowe włosy i ciemne oczy. Jednak dopełniały się idealnie, dzięki temu umiały porozumiewać się bez słów. Gilbert był wesołym chłopakiem,miał poczochrane brązowe włosy i głębokie zielone oczy, dlatego właśnie dużo dziewczyn do niego wzdychało, jednak bez szans. Nie ubierał się jak przysłowiowy „pedał”, był bardzo inteligentny, nikt nie przeczytał tyle książek co on.
Jak na razie jedynie on miał 18-tke, więc zamówił wszystkim po piwie.

-Nie zgadniecie! – powiedział pełen entuzjazmu chłopak, stawiając szklanki na blacie

-poderwałeś barmana i dostałeś piwo za darmo? – powiedziała z ironicznym uśmieszkiem Sara

-Bardzo zabawne, mądralińska. Owszem, trochę pogadaliśmy… -zamyślił się…- ej! Nie o to chodzi! Idę na mistrzostwa w pływaniu w stylu dowolnym… trener powiedział, że mam dużą szansę na wygraną!

-Serio?! To świetnie, będziemy trzymały za Ciebie kciuki…. Ja to osobiście nie mam co ze sobą zrobić – resztę zdania Laura dokończyła już w myślach, biorąc duży łyk. Zaczęła się zastanawiać czy dalej iść w kierunku prawa. Wiedziała, że da sobie rade i są z tego ogromne zarobki, ale czy to było to co chciała robić? Czy byłaby spełniona w życiu? Wołała nie odpowiadać sobie na te pytania, szybko odgoniła te myśli. Spojrzała na Sarę, która od dłuższego czasu patrzyła się gdzieś:

-A co Ty uważasz…. Hola, tu Ufo do ziemianki Sary czy Ty umieć język polski? – pstryknęła dziewczynę w ucho – czy Ty mnie w ogóle słuchasz?!

-to bolało!! Tak, tzn. nie. Oj no bo się zamyśliłam… -nagle uniosła głowę – a właśnie, masz czas w sobotę? Tak? To super, idziemy do kina, ale same bo Gilbert nie może.

-tiaaa… a właśnie musze iść odebrać dzieci z przedszkola, wyprowadzić psa i nakarmić rybki

-to o 19?

-Okej, ale Ty kupujesz teraz popcorn

-Niech strącę! – uśmiechała się szeroko i za jednym razem wypiła całe piwo. Dziewczyny zauważyły ze Gilbert jakoś dziwnie się zachowywał, jakby coś go męczyło. Wyglądało jakby bił się z myślami. Sara przysunęła się do jego ucha i szepnęła „Gilbert” Chłopak aż podskoczył z zaskoczenia.

-spokojnie… co Cie tak dręczy? Trema, czy co?

-Nie mam. Chodzi o to… że przy stoliku od okna siedzi mój były chłopak – powiedział zmieszany, nawet jak przy nich

-To czemu nie podejdziesz do niego? – wtrąciła Laura

-Nie myślicie, że tak głupio ? Po tym jak się rozstaliśmy

-Coś Ty, już minął rok, będzie dobrze! Leć my się sobą zajmiemy – Blondyna uśmiechnęła się szeroko i klepnęła go w plecy

Gilbert wypił swoje piwo, wstał i powoli podszedł do stolika koło okna. Nieznajomych dziewczynom chłopak był zaskoczony owym spotkaniem, ale na szczęście w pozytywny sposób. Wywiązała się miedzy nimi rozmowa, ale nie dało rady usłyszeć o czym tam mówią. Dziewczyny wiedziały, że nie ma szans by jeszcze do nich wrócił.

I jak? :3 Jak się podoba wygląd bloga?