Odc. 1

Laura wbiegła do baru, gdzie czekali już na nią przyjaciele. Laura byłą jedną z najbardziej zorganizowanych osób w klasie, zawsze wszystko wiedziała, była przygotowana na każde zajęcia. Sara była bardziej roztrzepana, ciągle była myślami w chmurach. Zdarzało jej się czasem po prostu zasnąć na lekcji, a szczególnie na historii, z ich ulubionym nauczycielem „Panem Czosnkiem”. Tylko najodważniejsi siadali przy pierwszych ławkach.

Ta trójca zawsze trzymała się razem, ponieważ większość nie mogła zaakceptować faktu, iż Gilbert jest gejem. Jeżeli ktoś się przyczepiał, Sara załatwiała sprawę szybko i bez boleśnie. W dodatku jej uroda była nieprzebijanym argumentem w wielu sprawach. Jej blond kręcone włosy, pasowały do błękitnych oczu, które podkreślała czarną kredką. Laura była jej przeciwieństwem, długie proste, kasztanowe włosy i ciemne oczy. Jednak dopełniały się idealnie, dzięki temu umiały porozumiewać się bez słów. Gilbert był wesołym chłopakiem,miał poczochrane brązowe włosy i głębokie zielone oczy, dlatego właśnie dużo dziewczyn do niego wzdychało, jednak bez szans. Nie ubierał się jak przysłowiowy „pedał”, był bardzo inteligentny, nikt nie przeczytał tyle książek co on.
Jak na razie jedynie on miał 18-tke, więc zamówił wszystkim po piwie.

-Nie zgadniecie! – powiedział pełen entuzjazmu chłopak, stawiając szklanki na blacie

-poderwałeś barmana i dostałeś piwo za darmo? – powiedziała z ironicznym uśmieszkiem Sara

-Bardzo zabawne, mądralińska. Owszem, trochę pogadaliśmy… -zamyślił się…- ej! Nie o to chodzi! Idę na mistrzostwa w pływaniu w stylu dowolnym… trener powiedział, że mam dużą szansę na wygraną!

-Serio?! To świetnie, będziemy trzymały za Ciebie kciuki…. Ja to osobiście nie mam co ze sobą zrobić – resztę zdania Laura dokończyła już w myślach, biorąc duży łyk. Zaczęła się zastanawiać czy dalej iść w kierunku prawa. Wiedziała, że da sobie rade i są z tego ogromne zarobki, ale czy to było to co chciała robić? Czy byłaby spełniona w życiu? Wołała nie odpowiadać sobie na te pytania, szybko odgoniła te myśli. Spojrzała na Sarę, która od dłuższego czasu patrzyła się gdzieś:

-A co Ty uważasz…. Hola, tu Ufo do ziemianki Sary czy Ty umieć język polski? – pstryknęła dziewczynę w ucho – czy Ty mnie w ogóle słuchasz?!

-to bolało!! Tak, tzn. nie. Oj no bo się zamyśliłam… -nagle uniosła głowę – a właśnie, masz czas w sobotę? Tak? To super, idziemy do kina, ale same bo Gilbert nie może.

-tiaaa… a właśnie musze iść odebrać dzieci z przedszkola, wyprowadzić psa i nakarmić rybki

-to o 19?

-Okej, ale Ty kupujesz teraz popcorn

-Niech strącę! – uśmiechała się szeroko i za jednym razem wypiła całe piwo. Dziewczyny zauważyły ze Gilbert jakoś dziwnie się zachowywał, jakby coś go męczyło. Wyglądało jakby bił się z myślami. Sara przysunęła się do jego ucha i szepnęła „Gilbert” Chłopak aż podskoczył z zaskoczenia.

-spokojnie… co Cie tak dręczy? Trema, czy co?

-Nie mam. Chodzi o to… że przy stoliku od okna siedzi mój były chłopak – powiedział zmieszany, nawet jak przy nich

-To czemu nie podejdziesz do niego? – wtrąciła Laura

-Nie myślicie, że tak głupio ? Po tym jak się rozstaliśmy

-Coś Ty, już minął rok, będzie dobrze! Leć my się sobą zajmiemy – Blondyna uśmiechnęła się szeroko i klepnęła go w plecy

Gilbert wypił swoje piwo, wstał i powoli podszedł do stolika koło okna. Nieznajomych dziewczynom chłopak był zaskoczony owym spotkaniem, ale na szczęście w pozytywny sposób. Wywiązała się miedzy nimi rozmowa, ale nie dało rady usłyszeć o czym tam mówią. Dziewczyny wiedziały, że nie ma szans by jeszcze do nich wrócił.

I jak? :3 Jak się podoba wygląd bloga?