odc. 3

Rano, leżała rozwalona na łóżku, kołdra zakrywała jej jedynie stopy. Promyki słońca wpadały przez niezasłonięte okna. Nagle obudziło ją walenie w drzwi. Zerwała się z łóżka, spojrzała na zegarek była 7:20. Przeklęła w myśli i pobiegła do drzwi, kiedy otworzyła zobaczyła Gilberta ze złowrogą miną:

-Czy Ty wiesz, która jest godzina?! W ogóle jak Ty  wyglądasz, ubrałabyś się! – Laura zorientowała się ze stoi ubrana tak jak spała, czyli w szarych bokserkach i luźniejszej brązowej koszulce. Nagle trząsnęła zamknęła mu drzwi przed nosem.

-Już się ogarniam! – pobiegła na górę, w pośpiechu złapała naszykowane ubrania; czarną bokserkę z szarym napisem „believe” oraz krótkie postrzępione jeansowe spodenki. Wleciała do łazienki i wykonała poranna toaletę, delikatnie pomalowała rzęsy i błyszczykiem przeciągnęła po ustach. Wzięła spakowany juz plecak, po czym zbiegła na dół, szybko złapała naszykowaną kanapkę przez ojca i wybiegła z domu. Spojrzała przed siebie i plecak wypadł jej z rąk

-Nie wiem, czy się cieszyć czy smucić?! Ja lecę na łeb, na szyję, a Ty dziś jesteś samochodem?! Spieszyłam się, aby na autobus zdarzyć..– gapiła się a na stojącą srebrną Corse przed jej domem.

-Ciesz się, że Cie w ogóle obudziłem! Normalnie kupie Ci w końcu nowy budzik – powiedział z lekkim poirytowaniem, po czym już ze spokojem ruszył w stronę auta;

-Dobrze, przepraszam! Miło by było, gdybyś następnym razem chociaż wspomniał – końcówkę powiedziała niemal szeptem. Powoli przeżuwała kanapkę, po czym wsiadła do samochodu – a właśnie Gilbert, jak tam z „kolegą” ? opowiadaj wszystko! – Czyżby jej się wydawało, czy na to pytanie się lekko zarumienił?

-Dobrze, dowiedziałem się, że od tamtej pory nikogo nie miał i… - uśmiechnął się skromnie – ciągle o mnie myślał, postanowiliśmy, znowu spróbować…

-To świetnie! Naprawdę się cieszę! A właśnie, ciekawe jak tam Sara? Nie napisała mi wczoraj jak było na randce, pewnie się nie udała, dlatego nie pisała.

Powoli dojeżdżali do szkoły, ogromny budynek, w starym stylu, ale zadbany, przed nim stała fontanna. Na jej środku znajdowała się wielka księga, woda wypływała z jej marmurowych kart, uczniowie często tutaj przesiadywali. Czasem można nawet było tam nauczycieli spotkać.

Samochód zatrzymał się na parkingu, obydwoje wysiedli. Ruszyli w stronę szkoły, w oddali zobaczyli machająca im Sarę. Przyjaciele spotkali się przy wejściu i wspólnie ruszyli do klasy. Chodzili do 2 klasy, prawno-dziennikarskiej. Jako jedna z nielicznych klas posiadali miłą wychowawczynie p. Storczyk, która uczyła j. polskiego.

-Przepraszam, że nie napisałam, ale nie miałam nic na koncie. A więc, Nikodem jest naprawdę super. Nie dość, że przystojny to i taki słodki! Umówiłam się z nim znowu! Dziś wracamy razem, więc nie czekaj na mnie Mała, okej? – promieniało od niej szczęściem na kilometry, co i Laurę wprowadzało w dobry nastrój

-Jasne, cieszę się Twoim szczęściem, Gilbertowi tez się poszczęściło – puściła mu oko, a on lekko speszony spojrzał w ziemie

-To teraz Tobie, trzeba kogoś poszukać – wyrwał się z zawstydzenia

-Ja nikogo nie będę szukała, to on mnie znajdzie – powiedziała dumnie i weszła do klasy siadając z Sarą w ostatniej ławce od okna. W klasie panował harmider, zostało jeszcze parę minut do dzwonka. Wydawało jej się, ze niektórzy jakoś na nią dziwnie patrzą. Ale może to tylko jej wyobraźnia? Rozejrzała się po klasie, parę osób pisało smsy, niektórzy rzucali się papierkami, a reszta po prostu plotkowała. Zabrzmiał dzwonek, wszedł nauczyciel od WOS’u. Pan Mayer miał miły głos, ale często motał się w swoich myślach. Ciągle coś zmieniał, poprawiał, aż w końcu klasa zaczęła go lekko lekceważyć. Zaczęła się lekcja, Laura notowała to co uważała za ważne, sąsiadka z ławki piłowała paznokcie i tylko czasem kiwała głową jako gest słuchania wykładu. Gilbert jak zwykle rysował coś w zeszycie i był myśli w chmurach.

Reszta lekcji minęła spokojnie, jedynie na ostatniej trochę się uśmieli. Po 30 minutach zajęć, nauczycielka była już nieźle wkurzona, ponieważ Karol ciągle się kręcił i szurał krzesłem, i zamiast  powiedzieć „ czy mógłbyś się tak ciągle nie ruszać?” powiedziała „czy mógłbyś się tak ciągle nie ruchać?” Nie trzeba opisywać reakcji całej klasy, gdy p. Chofman zrozumiała swój błąd strasznie się zawstydziła i jedynie zadała prace domowa, i wypuściła wszystkich do domu.

Laura wzięła książki w dłoń, pożegnała się z przyjaciółmi i ruszyła do tylnego wyjścia, wtedy nagle wpadła na…

 


podoba się?